Choroby autoimmunizacyjne – plaga dzisiejszych czasów




16 sty , Olga Białas
Tagi:


Prawidłowo działający układ odpornościowy chroni nas przed niekorzystnym działaniem wirusów, bakterii i pasożytów. Jednak  czasami dochodzi do sytuacji w której, przestaje odróżniać to, co obce od tego co własne i zaczyna atakować samego siebie. W skrócie choroba autoimmunologiczna oznacza atak systemu odpornościowego na własną tkankę, bądź organ. Zaatakowany może zostać niemal każdy narząd lub układ w naszym organizmie.

Podczas reakcji systemu odpornościowego produkowane są przeciwciała, które pozwalają zidentyfikować szkodliwą, obcą substancję. W chorobach autoimmunizacyjnych przeciwciała są wytwarzane przeciw własnym tkankom, więc celem ataku jest własny organizm.

Obecnie istnieje ponad 80 chorób autoagresywnych!

Objawy, które mogą zwiastować nadejście choroby bądź sygnalizują o jej istnieniu:

  • Ciągłe uczucie zmęczenia

  • Częste przeziębienia, infekcje – ogólnie niska odporność

  • Wypadanie włosów, słabe paznokcie

  • Problemy z koncentracją, pamięcią

  • Poronienia bądź niemożność zajścia w ciążę

  • Częste zmiany nastroju

  • Problemy jelitowe

  • Ból mięśni, stawów

  • Zmiany wagi bez wyraźnej przyczyny

 

 

Przyczyny chorób autoimmunologicznych

 

Według medycyny konwencjonalnej choroby autoimmunizacyjne klasyfikowane są jako choroby genetyczne, czyli: „Jestem chora – to wina genów”. Skoro to miałby być główny czynnik wywołujący chorobę, to częstotliwość występowania chorób autoagresywnych powinna utrzymywać się mniej więcej na stałym poziomie na przestrzeni kilku ostatnich pokoleń. Jednakże z jakiś powodów w przeciągu ostatnich lat liczba zachorowań potroiła się. Ewidentnie wskazuje to na wpływ innych czynników na pojawienie się zaburzeń autoimmunologicznych, niż tylko spraw genetyki. Otóż czynniki genetyczne stanowią tylko 25%!

 

Dlaczego wiec liczba zachorowań tak drastycznie wzrosła?

 

Wpływ na to ma szereg czynników:

  • Zespół nieszczelnego jelita – objawia się większą przepuszczalnością ścianek jelita. Rozwojowi tej przypadłości sprzyja niewłaściwe odżywanie, stres, nadużywanie leków (szczególnie antybiotyków). W wyniku  chronicznego stanu zapalnego połączenia między komórkami w jelitach rozluźniają się. Niestrawione resztki pokarmowe, toksyny przenikają więc do krwiobiegu prowadząc do reakcji immunologicznej.

  • Czynniki genetyczne

  • Czynniki środowiskowe takie jak:

- infekcje,

- stres,

- toksyny.

Współczesny człowiek ma bezpośrednią styczność ze znacznie większą ilością toksyn, niż jego przodkowie. Niestety tego czynnika ciężko uniknąć w dzisiejszym świecie, jednak duży problem pojawia się gdy mamy zbyt duże obciążenie toksynami lub mamy upośledzoną detoksykację np. problemy z metylacją. Toksyny mogą uszkadzać komórki układu odpornościowego na skutek interakcji, lub też mogą uszkadzać organ, co prowadzi do tego, że przestaje on być rozpoznawany jako własny przez układ immunologiczny, i zostaje atakowany.

 

Największym problemem w leczeniu chorób autoimmunologicznych jest brak wczesnej diagnozy.  Niestety nie jest możliwe, aby wyleczyć się z chorób autoimmunologicznych,  gdy organizm zacznie już się atakować, nie ma sposobu by go tego oduczyć. Jednak możliwe jest wyłączenie tej reakcji i remisja choroby. Zazwyczaj nie wykrywa się chorób autoimmunologicznych wcześnie, gdy dopiero pojawią się przeciwciała, a dopiero gdy  dojdzie do sporego zniszczenia tkanki. W konsekwencji braku wczesnego leczenia, system odpornościowy cały czas walczy ze samym sobą, pojawiają się kolejne symptomy, często następne choroby autoimmunizacyjne (zdarza się, że współistnieją dwie lub więcej chorób u jednej osoby) prowadząc to tak dużych start, że organy przestają poprawnie pracować. Wówczas dopiero wtedy przy nasilonych objawach pacjent zgłasza się do lekarza i ma stawianą diagnozę. Często jest to kilka, bądź kilkanaście lat po tym jak pojawiły się pierwsze oznaki postępującej autoagresji. Choroba autoimmunologiczna nigdy nie następuje z dnia na dzień.

Niestety konwencjonalne leczenie tych chorób najczęściej sprowadza się do hamowania reakcji systemu odpornościowego, stosowania leków immunosupresyjnych bądź sterydów, co niesie za sobą ogromne skutki uboczne. Moim zdaniem nie tędy droga, należy szukać przyczyn naruszenia systemu odpornościowego, a nie zajmować się jedynie gaszeniem symptomów choroby. 

Polecaną dietą przy chorobach autoimmunologicznych jest protokół autoimmunologiczny. Jednak nie wszyscy z marszu muszą się w 100% do niego restrykcyjnie stosować. Zależy to od wielu czynników, jak dotychczasowego trybu życia, zaawansowania choroby. Na początku warto skupić się na podstawach takich jak: unikanie zbóż, roślin strączkowych, nabiału, przetworzonej żywności, cukru,  dbanie o jelita, minimalizacja stresu. Warto swoją dietę opierać na mięsie, rybach (z dobrego źródła), warzywach, owocach, tłuszczu (np. olej kokosowy, smalec, oliwa z oliwek).

Pamiętajmy, że nasze geny ładują broń, ale to dieta i styl życia pociągają za spust. By choroba mogła się pojawić musi zadziałać jakiś czynnik środowiskowy, który pobudzi geny. Zmieniając sposób odżywiania, dbając o zdrowie możemy nie dopuścić do rozwinięcia się choroby. Jednakże gdy już się pojawiła, mamy cały czas szansę wprowadzić ją w remisję, wyciszając towarzyszące chorobie objawy.


 



Autor
Olga Białas
Zobacz profil

KONSULT.EXPERT
TWÓJ OSOBISTY
SPECJALISTA ONLINE

najnowsze artykuły